Tου Αντώνη Στρογγυλάκη/ info@eurohoops.net
Πως συνδέχονται τα πρώτα του επαγγελματικά βήματα υπό τον θρυλικό Γκρεγκ Πόποβιτς στους Σαν Αντόνιο Σπερς με τη γρήγορη προσαρμογή του στο μπάσκετ της Ευρωλίγκας; Πως διατηρεί τόσο έντονη την φλόγα του ανταγωνισμού μέσα του στα 34 του;
Τα όνειρα που ξεπερνάνε τις τέσσερεις γραμμές του παρκέ, τι γνωρίζει για το Final Four, η ανιδιοτέλεια στον Ολυμπιακό, και η ταύτιση με τη “δίψα” των συμπαικτών του για το πολυπόθητο τρόπαιο της Ευρωλίγκας.
Eurohoops: Κόρι, συγχαρητήρια για την πρόκρισή στο Final Four της Ευρωλίγκας με τον Ολυμπιακό. Πες μου σε παρακαλώ: Τι ήξερες για το Final Four πριν υπογράψεις εδώ στην Ευρώπη;
Κόρι Τζόσεφ: Προφανώς, όχι τόσο πολλά Δεν ήξερα ότι ήταν νοκ άουτ παιχνίδια..
EH: Σοβαρά;
Κ.Τ.: Ναι! Μόλις πριν από ένα μήνα έμαθα ότι είναι ένα παιχνίδι και είσαι έξω. Εννοώ… ήξερα περί Final Four. Το ακολουθούσα, όπως και ξέρω ποιοι υπήρξαν πρωταθλητές. Όπως ήξερα ότι η Φενέρ κέρδισε πέρυσι. Αλλά… προφανώς όχι τόσα πολλά.
EH: Τι γνωρίζεiς τώρα για το Final Four της Ευρωλίγκας; Τι σου έχουν πει οι συμπαίκτες σου; Τι έχεις μελετήσει μόνος σου; Έχεις παρακολουθήσει προηγούμενα τουρνουά, όπως για παράδειγμα τα τουρνουά του Ολυμπιακού, ειδικά όταν κέρδιζαν;
Κ.Τ.: Ναι. Από τη στιγμή που βρίσκομαι εδώ, ξέρεις, και βρίσκομαι σε αυτή την κατάσταση… είναι πολύ συναρπαστικές στιγμές για ολόκληρη την Ευρώπη, ολόκληρο το ευρωπαϊκό μπάσκετ, πολύ συναρπαστικές στιγμές. Πολύ σπουδαία ευκαιρία για εμάς. Έχουμε μια καταπληκτική, ταλαντούχα ομάδα. Τώρα πρέπει να πάμε εκεί και να πετύχουμε.
EH: Πριν έρθεις στον Ολυμπιακό, είχες παίξει το τελευταίο σου παιχνίδι, αν δεν κάνω λάθος, στα τέλη Απριλίου.
Κ.Τ.: Ναι.
EH: 29 Απριλίου.
Κ.Τ.: Ναι, ναι.
EH: Αυτό είναι ένα μεγάλο χρονικό διάστημα χωρίς καμία αγωνιστική δράση. Εννιά μήνες, γιατί κάνεις το ντεμπούτο σου με τον Ολυμπιακό ακριβώς εννιά μήνες μετά, στον αγώνα απέναντι στη Μπαρτσελόνα. Πόσο δύσκολο ήταν αυτό το μονοπάτι για να επιστρέψεις στη δράση μετά από τόσο καιρό χωρίς παιχνίδια στα πόδια σου και σε ηλικία 34 ετών;
Κ.Τ.: Ναι, ήταν… δεν θα πω ψέματα, ήταν μια πρόκληση. Ήμουν σε ένα σημείο της καριέρας μου όπου, ξέρεις, θα μπορούσε να με βγάλει οπουδήποτε. Βρισκόμουν σε ένα σημείο της καριέρας μου που θα μπορούσε να καταλήξει σε πολλούς διαφορετικούς δρόμους, σωστά; Έτσι, το να υπογράψω εδώ ήταν μια ανάσα φρέσκου αέρα. Το να μπορώ να παίξω ξανά το παιχνίδι που αγαπώ. Ήξερα ότι είχα έναν διακαή πόθο, ότι εξακολουθούσα να αγαπώ το παιχνίδι και ότι ήθελα να παίξω το παιχνίδι. Νομίζω ότι αυτό είναι το σημείο από το οποίο προήλθε η πρώτη συμφωνία.
Αλλά όταν ήρθα [στον Ολυμπιακό] και έπαιξα δύο μέρες αφότου ήρθα εδώ, στο πρώτο παιχνίδι με τη Μπαρτσελόνα, νομίζω πως αν δεν ήταν ο κόσμος, δεν θα τα κατάφερνα. Γιατί ήμουν τόσο κουρασμένος. Πήγαινα να κάτσω στον πάγκο για ένα δευτερόλεπτο, και τα μάτια μου σχεδόν έκλειναν μόνα τους. Οπότε ήταν μια διαδρομή για να φτάσω εδώ που είμαι τώρα, όσον αφορά το σώμα μου, το μυαλό μου. Ο Ανδρέας [Γκατζούλης] και όλη η ομάδα ενδυνάμωσης και φυσικής κατάστασης ήταν απίστευτοι. Δουλεύουμε σκληρά. Το προπονητικό επιτελείο ήταν καταπληκτικό, οι παίκτες επίσης, όσον αφορά το να με βοηθήσουν στη μετάβαση και να επιταχύνουν αυτή τη μετάβαση γρήγορα, επειδή ήρθα τόσο αργά κατά τη διάρκεια της σεζόν.
EH: Ο πρώτος σου προπονητής στο ΝΒΑ ήταν ο Γκρεγκ Πόποβιτς των Σαν Αντόνιο Σπερς. Για όσους δεν το γνωρίζουν, κέρδισες το πρωτάθλημα ΝΒΑ με τους Σπερς το 2014. Οι Σπερς του Πόποβιτς συχνά χαρακτηρίζονται σαν την ομάδα του ΝΒΑ που είναι πιο κοντά στο ευρωπαϊκό στυλ. Πιστεύεις ότι το γεγονός ότι συστήθηκες σε αυτό το μπάσκετ τόσο νωρίς στην καριέρα σου σε βοήθησε στο βάθος στο να προσαρμοστείς τόσο εύκολα στην Ευρωλίγκα;
Κ.Τ.: Ναι, νομίζω ότι… όσον αφορά τους Σπερς, ήταν ένας πολύ ανιδιοτελής οργανισμός, ένας οργανισμός που υπερηφανευόταν για το ότι ήταν ομαδικός. Αλλά όχι μόνο ομαδικός. Που είχε πολύ υψηλό IQ. Ως αδελφότητα και ως οικογένεια. Και το παιχνίδι μου και η προσωπικότητά μου ενσαρκώνει αυτά τα χαρακτηριστικά. Και νομίζω ότι το να βρίσκομαι εδώ είναι παρόμοιο. Όσον αφορά τους οπαδούς, είναι ένα γκρουπ με γνώσεις. Οι ιδιοκτήτες, το προπονητικό επιτελείο, όλοι είναι πολύ ανιδιοτελείς. Όλοι θα θυσίαζαν[τους εαυτούς τους] για το καλό του οργανισμού και νομίζω ότι διατηρούμε αυτή τη νοοτροπία.
EH: Ποια πτυχή της μπασκετικής φιλοσοφίας του Γιώργου Μπαρτζώκα ταιριάζει περισσότερο με τον δικό σου τρόπο που βλέπεις το παιχνίδι και τρόπο που παίζεις; Τι έχει μεγαλύτερη απήχηση σε εσένα;
Κ.Τ.: Νομίζω ότι αυτό ταιριάζει με αυτό που μόλις έλεγα, όσον αφορά την ανιδιοτέλεια, όσον αφορά το να κάνεις τα μικρά πράγματα για να κερδίσεις. Νομίζω ότι, πάνω απ’ όλα, όλοι έχουμε αυτή την επιθυμία, ξέρεις, να κερδίζουμε παιχνίδια. Και αυτό είναι πάνω απο προσωπικά επιτεύγματα ή ό,τι άλλο σχετικό. Και θα κάνουμε ό,τι χρειαστεί. Θα προσπαθήσουμε να κάνουμε πράγματα που μπορεί να μην φαίνονται στη στατιστική αλλά επηρεάζουν τη νίκη. Έτσι, νομίζω ότι όλοι μας έχουμε μια βάση γι’ αυτό και πρέπει να το διατηρήσουμε αυτό και να συνεχίσουμε να χτίζουμε πάνω σε αυτό και θα είμαστε σε μια καλή θέση.
EH: Στα 34 σου χρόνια, είναι εκπληκτικό να σε βλέπεις να βουτάς για μπάλες, να προσπαθείς να κερδίζεις χαμένες κατοχές. Πάντα παλεύεις για κάθε στιγμή, κάθε δευτερόλεπτο στο παρκέ. Μίλησες για αυτή την επιθυμία που καίει. Τι κρατάει αυτή την ανταγωνιστική σου φλόγα τόσο ζωηρή, τόσο έντονη;
Κ.Τ.: Νομίζω ότι είναι απλά η αγάπη για το παιχνίδι, από κάθε άποψη. Η αγάπη για την αδελφικότητα, τη συντροφικότητα, την οικογένεια, τον οργανισμό, όπως θέλεις να το θέσεις. Αγάπη για τη νίκη, αγάπη για τα μαθήματα που σου δίνει το παιχνίδι. Αγάπη για τα πάντα. Εκτίμηση. Το να δείχνεις ευγνωμοσύνη προς το παιχνίδι. Νομίζω ότι όλα αυτά είναι αλληλένδετα.
EH: Υπάρχει μια πολύ μεγάλη επιθυμία για τον τίτλο της Ευρωλίγκας από τον Ολυμπιακό, το ξέρεις αυτό. Τέσσερεις σερί απογοητεύσεις στα Final Four. Πόσο καλά γνωρίζεις τι συνέβη σε αυτά τα τουρνουά; Νιώθεις αυτή την “πείνα” αν και δεν ήσουν παρών εκεί;
Κ.Τ.: Φυσικά. Αυτή είναι η πέμπτη συνεχόμενη εμφάνιση στο Final Four. Οπότε το να μην έχουμε κερδίσει τα τελευταία τέσσερα χρόνια… Νομίζω ότι η ιστορία σίγουρα σε διαμορφώνει για το μέλλον σου, σωστά; Αλλά νομίζω ότι δεν πρέπει να μένεις σε αυτό. Πρέπει να ζείς στη στιγμή και να γεμίζεις τις μέρες και τις στιγμές σου για να φτάσεις εκεί που θέλεις. Και νομίζω ότι σε αυτό επικεντρωνόμαστε περισσότερο από ποτέ. Αισθάνομαι ότι μπορείς σίγουρα να νιώσεις αυτή την πείνα, την οποία αγκαλιάζω, και πρέπει να συνεχίσουμε.
EH: Δεν θα σε ρωτήσω αν πιστεύεις ότι ο Ολυμπιακός θα κερδίσει την Ευρωλίγκα, γιατί θα πεις ναι. Οπότε πρέπει να σε ρωτήσω, γιατί πιστεύεις ότι ο Ολυμπιακός θα κερδίσει την Ευρωλίγκα;
Κ.Τ.: Νομίζω για όσα που είπαμε. Νομίζω ότι έχουμε μια πολύ ταλαντούχα ομάδα. Νομίζω ότι όλοι θέλουμε να κερδίσουμε περισσότερο από ποτέ. Νομίζω ότι θα κάνουμε ό,τι χρειαστεί για να το πετύχουμε.
EH: Υπάρχει μια φράση στην προσωπική σου ιστοσελίδα: “Τα όνειρα που έχω τώρα επεκτείνονται πέρα από το παρκέ. Θέλω να είμαι ο καλύτερος που μπορώ να είμαι εντός και εκτός γηπέδου”.
Το είδα και αμέσως αναρωτήθηκα, ποια είναι τα όνειρα του Κόρι Τζόσεφ πέρα από το μπάσκετ;
Κ.Τ.: Υπάρχουν πολλά. Προφανώς, ξέρεις, έχω οικογένεια τώρα. Αυτό το απόσπασμα γράφτηκε την εποχή που δεν είχα παιδιά και σύζυγο, αλλά τώρα έχω. Οπότε, συνεχίζω να το επεκτείνω. Και στην κοινότητα. Κάνω πολλά πράγματα στην κοινότητα, όπως το ” Isthmus” στο Τορόντο που προσπαθεί να ταΐσει παιδιά στο σχολικό πρόγραμμα. Προφανώς μόλις ήρθα εδώ και άρχισα να κάνω πράγματα με την ομάδα, αλλά σε βάθος χρόνου, ανάλογα με το πώς θα πάει και το μέλλον μου, θα δω τι θα κάνω… πώς μπορώ να επηρεάσω την κοινότητα εδώ. Απλά συνεχίζω να οικοδομώ τον εαυτό μου ως άνθρωπο, το Κόρι. Να συνεχίζω να είμαι ένας καταπληκτικός πατέρας, ένας σύζυγος, και απλά να συνεχίζω να εξελίσσομαι παντού.
EH: Κόρι σε ευχαριστώ πολύ γι’ αυτό. Το εκτιμώ πραγματικά.
Κ.Τ.: Σε ευχαριστώ.
Read the full article here
