by Eurohoops Team / info@eurohoops.net
Bu yazı 24 Temmuz 2026 tarihinde Bleacher Report’ta yayınlanmış ve uyarlanarak çevrilmiştir.
Eurohoops Türkiye’yi YouTube’da takip etmek için tıklayın!
Eurohoops Türkiye’yi Instagram’da takip etmek için tıklayın!
NBA’in tüm zamanların en iyi oyuncusunun kim olduğu tartışmasının yıllar içinde sayısız farklı versiyonunu gördük veya dinledik.
Bu tartışma genellikle Michael Jordan ve LeBron James etrafında dönüyor. Bazen Bill Russell, Wilt Chamberlain veya Kareem Abdul-Jabbar’ı savunan biriyle karşılaşabilirsiniz. Stephen Curry ya da Kobe Bryant’ın en büyük olduğunu öne süren az sayıda insan da bulunuyor.
Ancak kimi destekliyor olursanız olun, bu tartışmada oldukça önemli bir sorun var: NBA’in yaklaşık 80 yıllık tarihi boyunca basketbolun geçirdiği köklü değişimler.
Ligin ilk dönemlerinden görüntüler izlediğinizde neredeyse tamamen farklı bir spora bakıyormuşsunuz gibi geliyor. Jordan veya Kobe döneminden görüntüler bile bugünkü basketboldan şaşırtıcı ölçüde farklı görünüyor.
Bu tartışmaya yaklaşmanın daha güvenli ve muhtemelen daha doğru yolu, dönemleri birbirinden ayırmak. Biz de burada yaptığımız gibi değerlendirmeyi on yıllara bölebiliriz.
Bunu yapabilmek için her dönemdeki NBA oyuncularına MVP oylamasındaki payları, All-NBA seçimleri, takım başarıları, galibiyet katkısı, Yılın Savunmacısı ödülleri ve Yılın En İyi Savunma Takımları’na seçilmeleri üzerinden puan veren bir formül oluşturduk.
Ortaya çıkan sonuçları aşağıda bulabilirsiniz. Yazının sonunda ise kullanılan yöntemi daha ayrıntılı biçimde açıklayacağız.
1940’lar: George Mikan
George Mikan hakkındaki bilginiz “Mikan Drill” ile başlayıp bitiyor olabilir. Pota çevresinde kendisini geliştirmesi gereken genç bir oyuncu tanıyorsanız bu çalışmayı araştırmanızda fayda var. Ancak Mikan’ın mirası bundan çok daha büyük.
Mikan, NBA tarihinin ilk gerçek büyük uzun yıldızlarından biriydi. İlk üç sezonunun tamamında ligin sayı kralı oldu. Bu değerlendirmede ele alınan yıllarda ise maç başına 27.8 sayı ve 3.2 asist ortalamaları yakaladı. Ribaund istatistikleri 1950’li yıllara kadar kaydedilmiyordu.
Daha da önemlisi Mikan, hem 1949’da hem de 1950’de şampiyonluğa ulaştı. Bu iki playoff yolculuğunun her birinde maç başına 30 sayının üzerine çıktı.
2.08 metrelik pivot, kendi döneminde fiziksel açıdan devasa bir oyuncuydu ve kendisinden çok daha kısa rakiplerini sık sık ezip geçiyordu. Ancak aynı zamanda önemli teknik becerilere de sahipti; Mikan Drill’in ortaya çıkmasının nedeni de buydu. DePaul’daki antrenörü Ray Meyer, Mikan’ın farklı alanlarda gelişmesi için hız torbasında boks çalışması yapmasını, dans dersleri almasını ve ip atlamasını sağladı.
Sonuç olarak ortaya, uzun oyuncuların NBA’e onlarca yıl boyunca hükmetmesinin önünü açan devrim niteliğinde bir pivot çıktı.
İlk beşin diğer isimleri: Max Zaslofsky, Joe Fulks, Jim Pollard, Bob Feerick
1950’ler: Bob Cousy
Bu anlatı, top hakimiyeti ve pas yeteneğiyle tanınan 1.85’lik oyun kurucu Bob Cousy’ye geçiş yapmak için pek uygun görünmeyebilir. Ancak aynı zamanda Cousy’nin büyüklüğünün de bir göstergesi.
Bob Pettit ve Dolph Schayes’in yıldızlaştığı, Mikan’ın kariyerinin sonuna ve Bill Russell’ın yükselişinin başlangıcına sahne olan bir dönemde Cousy, 1950’li yıllar için hesaplanan toplam puanda herkesi geride bıraktı.
Cousy bu on yıllık dönemde bir MVP ödülü kazandı, dört kez daha MVP oylamasını ilk altı içinde tamamladı ve dokuz kez All-NBA seçildi. Üstelik bu seçimlerin tamamında Birinci Takım’da yer aldı. Sekiz kez asist kralı olurken maç başına 19.4 sayı, 7.6 asist ve 5.8 ribaund ortalamaları yakaladı.
Mikan kariyerinden sonraki yıllarda uzun oyuncular için nasıl bir model oluşturduysa Cousy de birincil oyun kurucular için aynı rolü üstlendi. Topu elinde tutarak hücumları yönetti, boş takım arkadaşlarını buldu ve geçiş hücumlarının gelişimine öncülük etti.
İlk beşin diğer isimleri: Bob Pettit, Dolph Schayes, Bill Sharman, Bill Russell
Read the full article here
