Του Μιχάλη Στεφάνου/ info@eurohoops.net
Στην πραγματικότητα οι “ερυθρόλευκοι” βρίσκονται στην καλύτερή τους κατάσταση. Έχουν τους περισσότερους παίκτες τους on board… ψυχή τε και σώματι, φαίνονται απαλλαγμένοι από κάθε λογής ατομικές ανησυχίες, είναι υποστηρικτικοί ο ένας στον άλλον και όλοι μαζί στο αγωνιστικό τους πλάνο. Ξεδιπλώνουν στο παρκέ μεγάλο εύρος των δυνατοτήτων τους, η απόδοσή τους δεν γέρνει μονόπαντα είτε προς την επίθεση, είτε προς την άμυνα, αλλά ισορροπεί μεταξύ των δύο και γενικότερα παίζουν το μπάσκετ τους με σιγουριά και αυτοπεποίθηση.
Δεν ήταν πάντα έτσι. Η σεζόν -όπως κάθε σεζόν- είχε πολλές διακυμάνσεις. Οι σχέσεις δοκιμάστηκαν, οι αμφιβολίες και αντίθετες απόψεις για διάφορες πτυχές του παιχνιδιού ήταν κομμάτι της καθημερινότητας, οι απογοητεύσεις και οι προβληματισμοί δεν έλειψαν, οι εντάσεις επίσης. Σε αντίθεση με άλλες χρονιές, όμως, φέτος η όλη διαδικασία κύλησε με την ενδεδειγμένη χρονική σειρά. Οι πιο πολλές δυσκολίες εντοπίστηκαν στο πρώτο κομμάτι τη σεζόν και όσο ο καιρός κυλούσε το πράγμα έστρωνε.
Οι Πειραιώτες πραγματοποίησαν έναν εντυπωσιακό δεύτερο γύρο με ρεκόρ 16 νίκες και μόλις 4 ήττες, εκ των οποίων οι τρεις προέκυψαν στην τελευταία κατοχή (Κάουνας, Βαλένθια, Μονακό) και μόνο το παιχνίδι με την Φενέρ στην Κωνσταντινούπολη χάθηκε καθαρά. Πήραν όλα τα μεγάλα ματς στο τέλος της κανονικής περιόδου και ουσιαστικά η τωρινή τους εικόνα έρχεται ως συνέχεια μιας διαρκούς ανοδικής πορείας και όχι ως μια αγωνιστική έκρηξη.
Η χθεσινή παράσταση, που ενδεχομένως να αποτέλεσε και το τελευταίο ευρωπαϊκό παιχνίδι του Ολυμπιακού στο ΣΕΦ με τη σημερινή του μορφή, είχε κάτι από τις καλύτερες μέρες που έζησε το συγκεκριμένο γήπεδο σε αγωνιστικό, αλλά και ατμοσφαιρικό επίπεδο. Μια ακάθεκτη ομάδα να πετάει φωτιές στο παρκέ, ένα εκστασιασμένο κοινό να κοχλάζει στις εξέδρες, κορυφαίες προσωπικότητες του παγκόσμιου αθλητισμού να καταγράφουν μαγεμένοι όσα συνέβαιναν γύρω τους και μια υφέρπουσα, αλλά ακλόνητη πίστη για όσα έρχονται.
Ναι, η διαφορά δυναμικότητας με την Μονακό είναι μεγάλη (ή τουλάχιστον έτσι την έχουν κάνει να φαίνεται οι “ερυθρόλευκοι” με την άρτια εικόνα τους), όμως η έξαρση που ολοένα και φουντώνει στον Πειραιά δεν προέρχεται από τη συγκεκριμένη σύγκριση. Πηγάζει από μια διάχυτη αίσθηση ότι τα πάντα έχουν ευθυγραμμιστεί και ότι έχει έρθει πλέον η ώρα, ώστε αυτή η ομάδα να καλπάσει με όλη της την ορμή προς την τελική ευθεία της διαδρομής της. Απελευθερωμένη από ψυχολογικές αγκυλώσεις, δυσάρεστες αναμνήσεις και συσσωρευμένη πίεση.
Κανείς δεν νοιάζεται πια για το τι έγινε ή τι θα μπορούσε να γίνει στο παρελθόν, κανείς δεν σκέφτεται τι πρέπει να γίνει στο μέλλον. Κανείς δεν ψειρίζει τις ατέλειες, κανείς δεν κάνει υπολογισμούς, κανείς δεν μετράει πιθανότητες, κανείς δεν ελπίζει σε πιο βατούς αντιπάλους και ευνοϊκότερες συνθήκες. Όλοι, φαίνεται απλώς να το χαίρονται κι αυτό είναι που τους κάνει να μοιάζουν πραγματικά μη αντιμετωπίσιμους…
Διαβάστε ακόμη:
Δείτε τα τελευταία νέα
Read the full article here
